Mogiłka

Obyczajowy kryminał, może być jednotomówką, może być początkiem trylogii (kontynuacje to „Ostatni dom” oraz „Jesteś bezpieczny”).
W okolicznościach samobójczej śmierci nastolatka poznają się dwaj młodzi mężczyźni. Obaj starają się dociec prawdy o przyczynach tragedii. Tymczasem stają w obliczu innej prawdy – o rodzącym się między nimi uczuciu. Co zrobi świeżo upieczony, absolutnie zachwycony nowo odkrytą wiarą katolik, kiedy pozna, że zakochał się… w chłopaku? Jakie tajemnice kryje przeszłość jednego z nich?

„Mogiłka” to powieść obyczajowa ze sprawą kryminalną w tle – właściwie nie jedną. To powieść o miłości dwóch mężczyzn – inna niż wszystkie. Wspólnie z kontynuacją o tytule „Ostatni dom” oraz „Jesteś bezpieczny” opowiada o etapach w życiu Marcina i Julka – o traumach, ale i o radościach, o gorliwości religijnej odkształcającej bycie sobą, wreszcie o uwalniającym powracaniu do siebie. W pewnym sensie odnosi się to również do mnie.

To powieść, której nie umiałabym już napisać z takim katolickim zaangażowaniem. To, że ma taki religijny kształt jest dla mnie obecnie z jednej strony irytujące, z drugiej fascynujące – zostaje dla mnie obrazem światopoglądu, którego już bym nie potrafiła namalować – w taki sposób jest oryginalny i w taki sposób ma wartość. Bo często w powieściach queerowych występują katolicy, jako „złole” (przeważnie słusznie), zazwyczaj opisywani przez Autorów negatywnie nastawionych do religii. Tu natomiast są bohaterowie chcący wierzyć (i chcący wierzyć, że uda im się wytrwać:). I ja lata temu, jako autorka również w trakcie pisania wierzyłam w sprawę. Choć ani u postaci, ani u mnie religijność nie przetrwała próby życia, to jednak jest to w pewnym sensie unikatowe przedstawienie.

Aby nie zostawiać Marcina i Julka ani Czytających nad tytułową Mogiłką, napisałam kontynuację, potem
kolejną i możliwe, że jeszcze coś o nich napiszę:)